گوش كن، دورترين مرغ جهان مي‌خواند

 گوش كن، جاده صدا مي زند از دور قدم‌هاي ترا.

چشم تو زينت تاريكي نيست.

پلك‌ها را بتكان، كفش به پا كن، و بيا.

و بيا تا جايي، كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روي كلوخي بنشيند با تو

و مزامير شب اندام ترا، مثل يك قطعه اواز به خود جذب كنند

پارسايي است در آنجا كه ترا خواهد گفت:

بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است.